Tevâzû Dereceniz!

Cenâb-ı Hak buyuruyor: “Rahmân’ın (rahmetinin tecellî ettiği has) kulları onlardır ki, yeryüzünde tevâzû ile yürürler…” (Furkân, 63)

Rasûlullah (sav) buyurdular: “Kim Allâh Teâlâ’nın rızâsı için bir derece tevâzû gösterirse, bu sebeple Allâh onu bir derece yükseltir. Kim de Allâh’a karşı bir derece kibir gösterirse, Allâh da onu bu sebeple bir derece alçaltır, netîcede onu esfel-i sâfilîne (aşağıların aşağısına) atar.” (İbn-i Mâce, Zühd, 16)

Selmân-ı Fârisî (ra) Medâin vâlisiyken, Şam’dan Teymoğulları Kabîlesi’ne mensup bir kişi gelmişti. Yanında bir yük de incir getirmişti. Selman (ra)’ın sırtında bir elbise, bir de aba vardı. Şamlı, Hazret-i Selmân’ı tanımıyordu. Onu bu hâlde görünce de: “–Gel şunu taşı!” dedi. Hazret-i Selman (ra) gitti, yükü sırtlandı. Halk kendisini görünce tanıdı. Şamlıya: “–Yükünü taşıyan bu zât vâlidir!” dediler. Şamlı derhâl: “–Özür dilerim, seni tanıyamadım!” dediyse de Selman (ra): “–Zararı yok, yükü evine götürene kadar sırtımdan indirmeyeceğim!” karşılığını verdi. (İbn-i Sa’d, IV, 88) Cenâb-ı Hak, Selmân-ı Fârisî Hazretleri gibi tevâzû ehli kullarını, âyet-i kerîmede şöyle medhetmektedir: “Rahmân’ın (rahmetinin tecellî ettiği has) kulları onlardır ki, yeryüzünde tevâzû ile yürürler…” (Furkân, 63) (Osman Nûri Topbaş, Asr-ı Saadet Toplumu, Erkam Yay.)

Her Güne Bir Esma-ül Hüsna (Allah’ın En Güzel İsimleri) el-Vâhid: Tek olan, zatında, sıfatlarında, işlerinde, isimlerinde ve hükümlerinde asla şeriki, ortağı, benzeri, dengi olmayan.

Kısa Günün Kârı Kibirlenip başkalarını hakir görmeyelim! Daima tevâzû içerisinde olalım.

Lügatçe tevâzû: Alçak gönüllülük, gösterişsizlik. tecelli: Meydana çıkma. kibir: 1. Kendini beğenme, başkalarından üstün tutma.  2. Büyüklenme, benlik, gurur. mensup: 1. Bağlı. 2. İlişkili. aba: Deve, at tüyü, keçi kılı veya koyun yününün sıkıştırılarak sertleştirilmesiyle imal edilen ve giyecek yapımında kullanılan kalın ve kaba kumaş ve bu kumaştan yapılan yakasız bol ve uzun üstlük. zât: Kimse, kişi, birey, ferd. hakir: Aşağı görülen, değersiz.